Καθώς η κοινωνία γίνεται ολοένα και πιο ευαισθητοποιημένη γύρω από τα ζητήματα ψυχικής υγείας, παρατηρείται μια ιδιαίτερα θετική μετατόπιση: το στίγμα μειώνεται και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν πλέον άνετα να ζητούν βοήθεια όταν δυσκολεύονται. Ωστόσο, αυτή η αυξημένη εστίαση στην ψυχική υγεία κρύβει και έναν πιθανό κίνδυνο: την υπερπαθολογικοποίηση των καθημερινών εμπειριών.
Ο όρος «υπερπαθολογικοποίηση» αναφέρεται στην τάση να αντιμετωπίζονται φυσιολογικά ανθρώπινα συναισθήματα, συμπεριφορές ή δυσκολίες της ζωής ως συμπτώματα ψυχικής νόσου. Παρότι είναι εξαιρετικά σημαντικό να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη την ψυχική μας υγεία, το να ερμηνεύουμε κάθε συναίσθημα ή συμπεριφορά μέσα από το πρίσμα μιας παθολογίας μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες.
Η υπερπαθολογικοποίηση συμβαίνει όταν φυσιολογικές διακυμάνσεις στη διάθεση, τη συμπεριφορά ή την προσωπικότητα χαρακτηρίζονται ως ψυχικές διαταραχές, αναφέρει το phychology today. Αυτό μπορεί να συμβεί τόσο σε κλινικά πλαίσια, όταν τα διαγνωστικά κριτήρια εφαρμόζονται υπερβολικά ή λανθασμένα, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, καθώς η ψυχολογική ορολογία γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής.
Όσο περισσότερο εξοικειωνόμαστε με όρους όπως «άγχος», «κατάθλιψη» ή «τραύμα», τόσο αυξάνεται η τάση να τους χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε ένα ευρύ φάσμα ανθρώπινων εμπειριών, οι οποίες δεν πληρούν απαραίτητα τα κλινικά κριτήρια μιας ψυχικής διαταραχής.
Για παράδειγμα: Το φυσιολογικό στρες πριν από ένα σημαντικό γεγονός βαφτίζεται «αγχώδης διαταραχή». Η περίοδος λύπης έπειτα από έναν χωρισμό περιγράφεται ως «κατάθλιψη». Η δυσκολία συγκέντρωσης ή η ανοργανωσιά ερμηνεύονται ως ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας).
Παρότι αυτοί οι όροι έχουν σαφή κλινική σημασία, η αλόγιστη χρήση τους ενισχύει μια κουλτούρα όπου τα φυσιολογικά συναισθήματα και οι ανθρώπινες αδυναμίες αντιμετωπίζονται ως παθολογίες.
